ฉันเคยพูดว่า พระอาทิตย์ขึ้นที่ไหนก็เหมือนกัน...เพราะเรามีอาทิตย์เพียงดวงเดียว...จนเมื่อฉันรู้จักการเดินทาง...พระอาทิตย์ของฉันจึงเปลี่ยนไป ฉันไม่ได้เห็นมันขึ้นสองดวง หรือเห็นว่ามันกลายเป็นสีเขียว เพียงแต่ฉันได้เรียนรู้ที่จะเสพมันในสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนไป ... ก็เท่านั้น

ภาพประเทศเนปาลวิ่งผ่านเข้ามาในหัวเพียงครั้งเดียว แต่ในยามที่หัวใจของเท้ามันเรียกร้อง เพียงครั้งก็มีความหมาย... หนึ่งสัปดาห์หลังจากนั้น ฉันก็มาโผล่ที่ประเทศที่ตั้งอยู่ใจกลางหุบเขานี้ โดยแทบไม่ได้ถามตัวเองด้วยซ้ำว่า อยากมาที่นี่จริง ๆ หรือ?

ทุกอย่างมีสองด้านเสมอ...ทุกอย่างที่นี่ก็เช่นกัน แต่หากมองมันในมุมมองที่ดี ๆ ก็ถือว่าเป็นการฝึกสมองประลองปัญญา วิธีการเอาตัวรอดจากการถูกหลอก ไม่ว่าจากการโกงค่ารถ ค่าทัวร์ ค่าโรงแรม และอีกสารพัดค่าที่เล่นเอามึน

ทำไมต้องดั้นด้นมาดูพระอาทิตย์ขึ้นที่เนปาล...??? คำถามที่ผุดเป็นห้วง ๆ ยามนั่งหลังขดหลังแข็ง กับการเดินทางที่มีโค้งร่วมหมื่นโค้ง กว่าแปดชั่วโมง กับความหงุดหงิดกับห้วงคำถามที่วนเวียนอยู่เต็มหัว...

บนยอดเขาSarangkot ฉันยืนเบียดตัวกับนักท่องเที่ยวอีกหลายสิบชีวิต...กางขาตั้งกล้องจนได้มุมสมใจ จนในที่สุด พระอาทิตย์ที่แสนคุ้นชินก็เริ่มสาดแสง ขับไล่ความมืดหม่นของเมืองPokhara ตามหน้าที่ของมันในทุก ๆ วัน และทุก ๆ ที่ แต่วันนี้พระอาทิตย์ของฉันได้นำมามัจฉาปูชเรย์ หนึ่งในเทือกเขาของ Annapurna ที่แสนจับใจมาฝากอีกชุดใหญ่

และนั่น....ฉันจึงได้คำตอบ....

และนั่น....ฉันพบว่า ฉันมีที่เพิ่มอีกที่ ที่ฉันจะไม่ลืมกัน